خیابان لاله زار

باغ لاله زار، فضای سرسبز پر درختی بود که در زمان فتح علی شاه خارج از محدوده دارالخلافه قرار داشت. این باغ که با نرده های چوبی محصور شده بود به دلیل زیبایی چشم گیر و سرسبزی اش از گردشگاه های اعیان و رجال محسوب می شد، چنانچه در فصل بهار لاله های بسیاری در باغ می رویید و همان طور که از نامش پیدا است باغ به لاله زاری زیبا تبدیل شده بود.

عمارت درون این باغ، محل پذیرایی سفرا، نمایندگان و اشراف کشورهای دیگر بود[1] و گاهی شخص شاه نیز برای تفریح به این باغ می آمد.[2]در اواسط دوره ناصری، پس از نخستین سفر شاه به اروپا و دیدن خیابان «شانزه لیزه» پاریس، ناصرالدین شاه تصمیم گرفت خیابانی به همان وسعت و زیبایی در تهران احداث نماید. بنابراین خیابان لاله زار را از وسط باغ لاله زار با قطع درختان و برداشتن نرده ها گذراند. طول این خیابان در حدود 800 قدم بود که از میدان توپخانه شروع شده به سه راه لاله زار خاتمه پیدا می کرد. خیابان لاله زار نو که در حال حاضر شمال خیابان جمهوری قرار گرفته است بعدها به این خیابان اضافه شد. به دلیل آن که دکتر طلوزان پزشک فرانسوی ناصرالدین شاه در ابتدای این خیابان ساکن بود، خیابان لاله زار به خیابان دکتر طلوزان نیز معروف بود.

ارنست اورسل در این باره می نویسد: «خیابان لاله زار به نام خیابان دکتر طلوزان نیز معروف است. زیرا حکیم باشی، پزشک مخصوص و مشاور مورد اعتماد شاه، در این خیابان سکنی دارد؛ البته نه در یک کاخ مجلل بلکه در خلوت کده ای دنج و ساده که در خور یک حیکم وارسته چون او است.»[3]

روزنامه ایران درباره این خیابان می نویسد: «دیگر کوچه ای است طرف دروازه شمالی میدان توپخانه که ابتدا می شود از خانه دکتر طلوزان فرانسوی حکیم باشی مخصوص همایونی و منتهی می شود به خیابان بزرگ شمیران. طرفین این کوچه را امسال کلا درخت کاشته اند و تقریبا دو هزار زرع طول این کوچه است. لکن عرض این کوچه قدری کم است که بیشتر از یک کالسکه نمی تواند بگذرد. یک طرف این کوچه باغ لاله زار و خانه های مخبرالدوله و باغ او و خانه های سایر مردم است طرف دیگر خانه های بسیار خوب از مسلمانان و فرنگیان و ارامنه و غیره می باشد.»[4]

|+| نوشته شده توسط Reza در شنبه سی ام خرداد 1388 و ساعت 19:10 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

بایگانی موضوعی

پيوندهای روزانه

پيوندها

امکانات

 

در اين وبلاگ در كل اينترنت کد جستجوگر گوگل

  RSS